Ρουξολιτινίμπη CAS 941678-49-5

Η ρουξολιτινίμπη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυελοΐνωσης ενδιάμεσου ή υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοπαθούς μυελοΐνωσης, της μεταπολυκυτταραιμίας vera μυελοΐνωσης και της μετα-ουσιώδους θρομβοκυτταραιμίας μυελοΐνωσης. Η μυελοΐνωση είναι ένα απειλητικό για τη ζωή πρόβλημα του μυελού των οστών που εκδηλώνεται με τα ακόλουθα συμπτώματα: μεγέθυνση σπλήνας (σπληνομεγαλία), έντονο κνησμό, πυρετό, νυχτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους, πόνο στα οστά ή ασυνήθιστη κόπωση ή αδυναμία. Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της βακτηριακής πολυκυτταραιμίας σε ασθενείς που είχαν λάβει προηγουμένως θεραπεία με υδροξυουρία που δεν λειτούργησε καλά.
Η ρουξολιτινίμπη χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της οξείας νόσου μοσχεύματος έναντι ξενιστή (aGVHD) σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με άλλα φάρμακα (π.χ. στεροειδή) που δεν είχαν καλή δράση. Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της χρόνιας νόσου μοσχεύματος έναντι ξενιστή (cGVHD) σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με 1 ή 2 προηγούμενες θεραπείες που δεν απέδωσαν καλά.

Η ρουξολιτινίμπη είναι ένας τύπος στοχευμένου αντικαρκινικού φαρμάκου που ονομάζεται αναστολέας της ανάπτυξης του καρκίνου. Ένας αναστολέας ανάπτυξης καρκίνου μπλοκάρει τους αυξητικούς παράγοντες Ανοίξτε ένα στοιχείο γλωσσαρίου που ενεργοποιεί τα καρκινικά κύτταρα να διαιρεθούν και να αναπτυχθούν. Η ρουξολιτινίμπη δρα μπλοκάροντας ένα γονίδιο Ανοίξτε ένα στοιχείο γλωσσάρι που είναι σημαντικό για τη δημιουργία αιμοσφαιρίων Ανοίξτε ένα στοιχείο γλωσσάρι. Αυτό το γονίδιο ονομάζεται Janus Associated Kinases 1 ή 2 (JAK 1 ή JAK2).
Πριν ξεκινήσετε τη θεραπεία, κάνετε μια εξέταση αίματος για να ελέγξετε για την αλλαγή του γονιδίου JAK.

Το Ruxolitinib διατίθεται ως δισκίο για λήψη από το στόμα. Συνήθως λαμβάνεται με ή χωρίς φαγητό δύο φορές την ημέρα. Λαμβάνετε τη ρουξολιτινίμπη περίπου τις ίδιες ώρες κάθε μέρα. Ακολουθήστε προσεκτικά τις οδηγίες στην ετικέτα της συνταγής σας και ζητήστε από τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό σας να σας εξηγήσει οποιοδήποτε μέρος δεν καταλαβαίνετε. Πάρτε τη ρουξολιτινίμπη ακριβώς σύμφωνα με τις οδηγίες. Μην το παίρνετε περισσότερο ή λιγότερο ή να το παίρνετε πιο συχνά από ό,τι σας έχει συνταγογραφήσει ο γιατρός σας.
Εάν λαμβάνετε θεραπεία για μυελοΐνωση ή PV, ο γιατρός σας μπορεί να σας ξεκινήσει με χαμηλή δόση ρουξολιτινίμπης για τις πρώτες τέσσερις εβδομάδες θεραπείας και να αυξήσει σταδιακά τη δόση σας μετά από αυτό το διάστημα, όχι περισσότερο από μία φορά κάθε 2 εβδομάδες. Εάν λαμβάνετε θεραπεία για οξεία GVHD, ο γιατρός σας μπορεί να σας ξεκινήσει με χαμηλή δόση ρουξολιτινίμπης και μπορεί να αυξήσει τη δόση σας μετά από τουλάχιστον 3 ημέρες θεραπείας. Εάν λαμβάνετε θεραπεία για οξεία ή χρόνια GVHD, ο γιατρός σας μπορεί να μειώσει σταδιακά τη δόση της ρουξολιτινίμπης μετά από τουλάχιστον 6 μήνες θεραπείας.
Εάν δεν μπορείτε να λαμβάνετε τροφή από το στόμα και έχετε ρινογαστρικό σωλήνα (NG), ο γιατρός σας μπορεί να σας πει να πάρετε το ruxolitinib μέσω του ρινογαστρικού σωλήνα (NG). Ο γιατρός ή ο φαρμακοποιός σας θα σας εξηγήσει πώς να παρασκευάσετε τη ρουξολιτινίμπη για χορήγηση μέσω ενός σωλήνα NG.
Ο γιατρός σας θα ζητήσει εξετάσεις αίματος πριν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας σας για να δει πώς επηρεάζεστε από αυτό το φάρμακο. Ο γιατρός σας μπορεί να αυξήσει ή να μειώσει τη δόση του ruxolitinib κατά τη διάρκεια της θεραπείας σας ή μπορεί να σας πει να σταματήσετε να παίρνετε το ruxolitinib για λίγο. Αυτό εξαρτάται από το πόσο καλά λειτουργεί το φάρμακο για εσάς, τα αποτελέσματα των εργαστηριακών δοκιμών σας και εάν έχετε παρενέργειες. Μιλήστε με το γιατρό σας για το πώς αισθάνεστε κατά τη διάρκεια της θεραπείας σας. Συνεχίστε να παίρνετε ρουξολιτινίμπη ακόμα κι αν αισθάνεστε καλά. Μην σταματήσετε να παίρνετε το ruxolitinib χωρίς να μιλήσετε με το γιατρό σας. Εάν ο γιατρός σας αποφασίσει να σταματήσει τη θεραπεία σας με ρουξολιτινίμπη, ο γιατρός σας μπορεί να μειώσει τη δόση σας σταδιακά.
Ζητήστε από τον φαρμακοποιό ή το γιατρό σας αντίγραφο των πληροφοριών του κατασκευαστή για τον ασθενή.

Η ρουξολιτινίμπη ήταν επίσης γενικά ασφαλής και καλά ανεκτή και παρείχε σημαντικές μειώσεις της σπληνομεγαλίας και των συμπτωμάτων σε ασθενείς που ξεκίνησαν ξανά τη ρουξολιτινίμπη μετά τη διακοπή της θεραπείας. Σύμφωνα με τον μηχανισμό δράσης της ρουξολιτινίμπης, οι αιματολογικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν η κύρια αιτία διακοπής της θεραπείας. Στους 207 ασθενείς που ξεκίνησαν ξανά τη θεραπεία μετά τη διακοπή της θεραπείας, η ρουξολιτινίμπη παρείχε μειώσεις στο ψηλαφητό μήκος σπλήνας και στα συμπτώματα πριν και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Μετά την επανέναρξη της θεραπείας, οι ασθενείς μπόρεσαν να παραμείνουν στη ρουξολιτινίμπη σε μια μέση δόση ≈10 mg δύο φορές την ημέρα και οι περισσότεροι ασθενείς δεν χρειάστηκαν άλλη διακοπή. Τα ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών δεν αυξήθηκαν μετά την επανέναρξη της θεραπείας. Επιπλέον, το ποσοστό διακοπής μετά την επανέναρξη της θεραπείας ήταν συγκρίσιμο με αυτό που παρατηρήθηκε στο συνολικό πληθυσμό της μελέτης. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν υπήρξαν ενδείξεις επίδρασης στέρησης μετά τη διακοπή της θεραπείας με ρουξολιτινίμπη σε αυτή την ομάδα ασθενών.
Το προφίλ ανεπιθύμητων ενεργειών της ρουξολιτινίμπης σε ασθενείς ενδιάμεσου κινδύνου ήταν συνεπές με αυτό που αναφέρθηκε προηγουμένως σε ασθενείς υψηλότερου κινδύνου. Τα ποσοστά μη αιματολογικών ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες ασθενών, αν και όσοι είχαν MF υψηλότερου κινδύνου ανέφεραν υψηλότερα ποσοστά κόπωσης (12,9% έναντι 5,5%). Παρατηρήθηκε επανενεργοποίηση του έρπητα ζωστήρα και στις δύο ομάδες, με ασθενείς μεσαίου κινδύνου να αναφέρουν υψηλότερα ποσοστά επανενεργοποίησης (8,0% έναντι 3,6%).
Οι ασθενείς με ΜΙ-1-ενδιάμεσου κινδύνου πέτυχαν κλινικά σημαντικές μειώσεις στο μέγεθος της σπλήνας και βελτίωση των συμπτωμάτων, σε συμφωνία με αυτές που παρατηρήθηκαν σε ασθενείς ενδιάμεσου-2- και υψηλού κινδύνου που εγγράφηκαν σε αυτήν τη μελέτη. Την εβδομάδα 24, ελαφρώς περισσότεροι ασθενείς με ΜΙ--ενδιάμεσου κινδύνου είχαν επιτύχει μεγαλύτερη ή ίση με 50% μείωση από την αρχική τιμή στο ψηλαφητό μήκος σπλήνας απ' ό,τι είχαν ασθενείς στο συνολικό πληθυσμό (63,8% έναντι 56,9%, αντίστοιχα). Τα ποσοστά ήταν παρόμοια την εβδομάδα 48 (60,5% έναντι 62,3%). Επιπλέον, ένα παρόμοιο ποσοστό ασθενών σε κάθε κοόρτη πέτυχε μεγαλύτερη ή ίση με 50% μείωση από την αρχική τιμή στο ψηλαφητό μήκος σπλήνας ανά πάσα στιγμή (συνολικός πληθυσμός, 69%, ασθενείς-1-ενδιάμεσου κινδύνου, 77,6%). Ο διάμεσος χρόνος μέχρι την ανταπόκριση του σπλήνα ήταν επίσης παρόμοιος (4,7 έναντι 5,1 εβδομάδες). Ομοίως, το ποσοστό των ασθενών που πέτυχαν κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στα συμπτώματα (≈30% έως 40%) ήταν εντός του αναμενόμενου εύρους και συνεπές με αυτό που παρατηρήθηκε στον συνολικό πληθυσμό JUMP (≈45% έως 50%).